كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٥

غزليات

1 - 5 - 12 - 13

رفت كار دل ز دست ، اكنون تو دان * جان اميد اندر تو بست ، اكنون تو دان

دست و پايى مىزدم ، تا بود جان * شد ، دريغا ! دل ز دست ، اكنون تو دان

شد دل بيچاره از دست وفات * زير پاى هجر پست ، اكنون تو دان

رفت عمرى كآمدى كارى ز من * چونكه عمرم برنشست ، اكنون تو دان

نيك نوميدم ز اميد بهى * حالم از بد بدترست ، اكنون تو دان

3540

از گل شادى نديدم رنگ و بوى * خار غم در جان شكست ، اكنون تو دان

چون عراقى را ندادى ره به خود * گمرهى شد خودپرست ، اكنون تو دان

5 - 13

ماهر خان ، كه داد عشق ، عارض لاله‌رنگشان * هان ! بحذر شويد از غمزهء شوخ و شنگشان

نالهء زار عاشقان ، اشك چو خون بيدلان * هيچ اثر نمىكند در دل همچو سنگشان

با دل ريش عاشقان ، وه ! كه چها نمىكنند ؟ * ابرو چون كمانشان ، غمزهء چون خدنگشان

3545

از لب و زلف و خال و خط دانه و دام كرده‌اند * تا كه برين صفت بود ، دل كه برد ز چنگشان ؟

ما چو شكر گداخته ، ز آب غم و عجب‌تر آنك : * در دل ماست چون شكر غصهء چون شرنگشان

بيش مپرس حال من ، ز آنكه بشرح مىدهد * از دل و دست ما نشان چشم و دهان تنگشان

غم مخور ، اى دل ، ار بود يك دو دمى چو دور گل * دولت بىثباتشان ، خوبى بىدرنگشان

ابر صفت مريز اشك ، از پى هجر و وصلشان * زانكه چو برق بگذرد مدت صلح و جنگشان

3550

جان عراقى از جهان گشت ملول و بس حزين * كآهوى او رميد از آن عادت چون پلنگشان

1 - 5 - 12 - 13 - 16

ز دل ، جانا ، غم عشقت رها كردن توان ؟ نتوان * ز جان ، ان دوست ، مهر تو جدا كردن توان ؟ نتوان

اگر صد بار هر روزى برانى از بر خويشم * شد آمد از سر كويت رها كردن توان ؟ نتوان