كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٣

غزليات

خود نيابى چاشنى ذكر دوست * تا كنى ياد خود و سود و زيان

چون ز خود و ز ياد خود فارغ شوى * شاهد مذكور گردى بىگمان

بگذرى از ذكر اسماء و صفات * چون شود مذكور جانت را عيان

ذكر جانت را فرا گيرد ، چنانك * نايدت ياد از دل و جان و روان

3500

واله و مدهوش گردى آن نفس * در جمال لايزالى ، بىنشان

هر چه خواهى آن زمان يا بى ازو * خود كسى خود را نخواهد آن زمان

اين چنين دولت نخواهى تو مگر * بركنى دل را ز ياد اين و آن

ياد نايد هيچ گونه حق ترا * تا تو ياد آرى ز يار و خان‌ومان

اى عراقى ، غير ياد او مكن * تا مگر ياد آيدت با ذاكران

3505 5 - 12 - 13 - 15

مبتلاى هجر يارم ، الغياث اى دوستان * از فراقش سخت زارم ، الغياث اى دوستان

مىتپم چون مرغ بسمل در ميان خاك و خون * ننگرد در من نگارم ، الغياث اى دوستان

از فراق خويش همچون دشمنانم مىكشد * زانكه او را دوست دارم ، الغياث اى دوستان

ديده‌ايد آخر كه چون بودم عزيز درگهش ؟ * بنگريد اكنون چه خوارم ؟ الغياث اى دوستان

غصه‌هاى نامرادى مىكشم از دست او * زهره نه كآهى برآرم ، الغياث اى دوستان

3510

ياد نارد از من مسكين ، نپرسد حال من * همچنين يارست يارم ، الغياث اى دوستان

هم بنگذارد مرا تا با سگان كوى او * روزگارى مىگذارم ، الغياث اى دوستان

قصه‌ها دارم ز جور او ميان جان نهان * با كسى گفتن نيارم ، الغياث اى دوستان

جان فرستم تحفه نزد يار و نپذيرد ز من * غم فرستد يادگارم ، الغياث اى دوستان

باز پرسد از من بيچارهء ماتم‌زده * كز فراقش سوكوارم ؟ الغياث اى دوستان

3515

يار من باشيد ، كز ننگ عراقى وارهم * كز پى او شرمسارم الغياث اى دوستان