كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

غزليات

عراقى را كنون ماتم بداريم * بر آن مسكين درين ماتم بگرييم

1 - 5 - 12 - 13 3480

تا كى همه مدح خويش گوييم ؟ * تا چند مراد خويش جوييم ؟

بر خيره قصيده چند خوانيم ؟ * بيهوده فسانه چند گوييم ؟

اى ديده ، بيا ، كه خون بگرييم * وى بخت ، بيا ، كه خوش بموييم

ما را چو بكام دشمنان كرد * آن يار كه دوستدار اوييم

نگذاشت كه با سگان كويش * گرد سر كوى او بپوييم

3485

دانم كه روا ندارد آن خود * كز باغ رخش گلى ببوييم

زين به نبود ، كز آب ديده * خيزيم و گليم خود بشوييم ؟

گرديست به راه در ، عراقى * آن گرد ز راه خود بروييم

5 - 12 - 13

شهريست بزرگ و ما دروييم * آبيست حيات و ما سبوييم

بويى بمشام ما رسيدست * ما زنده بدان نسيم و بوييم

3490

بازيچه مدان ، تو خواجه ، ما را * ما از صفت جلال اوييم

چوگان حيات تا بخورديم * در راه بسر دوان چو گوييم

تا خوى صفات او گرفتيم * نشناخت كسى كه در چه خوييم ؟

مىگفت عراقى از سر سوز : * ما نيز براى گفت و گوييم

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

بگذر ، اى غافل ، ز ياد اين و آن * ياد حق كن ، تا بمانى جاودان « 1 »

3495

تا فراموشت نگردد غير حق * در حقيقت نيستى ذاكر ، بدان

چون فراموشت شد آنچه دون اوست * ذاكرى ، گرچه بجنبانى زبان

( 1 ) در 1 اين غزل دو بار نوشته شده است .