كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٥

غزليات

روشن نشد اين خانهء تاريك دل ما * از شمع رخت ، تا همه بىنور بمانديم

ناخورده يكى جرعه ز جام مى وصلت * بنگر ، چو عراقى ، همه مخمور بمانديم

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

گرچه ز جهان جوى نداريم * هم سر بجهان فرونياريم

زان جا كه حساب همت ماست * عالم همه حبه‌اى شماريم

خود با دو جهان چه‌كار ما را ؟ * ما شيفتهء يكى نگاريم

3350

كى صيد جهان شويم ؟ چون ما * دربند كمند زلف ياريم

در دل همه مهر او نويسيم * بر جان همه عشق او نگاريم

اين خود همه هست ، بر در او * از خاك بتر هزار باريم

ما خود خجليم از رخ يار * با آنكه ز عشق زارزاريم

از كردهء خود سياه‌روييم * وز گفتهء خويش شرمساريم

3355

رويش بكدام چشم بينيم ؟ * وصلش بچه روى چشم داريم ؟

ما درخور او نه‌ايم ، ليكن * با اين همه هم اميدواريم

اى دوست ، گناه ما همينست * كز ديده و جانت دوست داريم

بارى ، به نظاره‌اى برون آى * بنگر كه : چگونه جان سپاريم « 1 »

بر بوى نظارهء جمالت * ديريست كه ما در انتظاريم

3360

يك ره بنگر سوى عراقى * بنگر كه : چگونه جان سپاريم « 2 »

1 - 5 - 12 - 13 - 15

ما ، كانده تو نياز داريم * دست از تو چگونه باز داريم ؟

شادان بغم تو چون نباشيم ؟ * كز سوز غم تو ساز داريم

با سوز تو ازچه‌رو نسازيم ؟ * چون لطف تو چاره‌ساز داريم

( 1 ) تكرار مصراع آخر مقطع ( 2 ) در 12 و 15 و 16 اين بيت نيست