كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٤

غزليات

ما كه از سوز دل و درد جدايى سوختيم * سوز دل را مرهم از مژگان ديده ساختيم

به سكه ما خون جگر خورديم از دست غمت * جان ما خون گشت و دل در موج خون انداختيم

در سماع دردمندان حاضر آ ، يارا ، دمى * بشنو اين سازى كه ما از خون دل بنواختيم

عمرى اندر جست‌وجويت دست و پايى مىزديم * عمر ما ، افسوس ، بگذشت و ترا نشناختيم

3330

زان چنين مانديم اندر شش‌در هجرت ، كه ما * بر بساط راستى نرد وفا كژ باختيم

چون عراقى با غمت ديديم خوش ، ما همچو او * از طرب فارغ شديم و با غمت پرداختيم

1 - 5 - 12 - 13

ما دگرباره توبه بشكستيم * وز غم نام و ننگ وارستيم

خرقهء صوفيانه بدريديم * كمر عاشقانه بربستيم

در خرابات با مى و معشوق * نفسى عاشقانه بنشستيم

3335

از مى لعل يار سرمستيم * وز دو چشمش خمار بشكستيم

شايد ار شور در جهان فگنيم * كز مى لعل يار سرمستيم

چون بديديم آفتاب رخش * از طرب ، ذره‌وار ، برجستيم

چنگ در دامن شعاع زديم * تا بدان آفتاب پيوستيم

ذره بوديم ، آفتاب شديم * از عراقى چو مهر بگسستيم

3340

اين همه هست ، خود نمىدانيم * كين زمان نيستيم يا هستيم ؟

1 - 5 - 12 - 13 - 15

افسوس ! كه باز از در تو دور بمانديم * هيهات ! كه از وصل تو مهجور بمانديم

گشتيم دگرباره بكام دل دشمن * كز روى تو ، اى دوست ، چنين دور بمانديم

ماتم‌زدگانيم ، بيا ، زار بگرييم * بر بخت بد خويش ، كه از سور بمانديم

خورشيد رخت بر سر ما سايه نيفگند * بىروز رخت در شب ديجور بمانديم

3345

از بوى خوشت زندگيى يافته بوديم * و اكنون همه بىبوى تو رنجور بمانديم