كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

غزليات

شحنهء عشق هر شبى بركندم ز خواب خوش * در هوس خيال او باز بخواب مىروم

شايد اگر هواى او مىكشدم ، كه در رهش * بر سر آب چشم خود همچو حباب مىروم

بى خود اگر ز صومعه بر در ميكده روم * گر تو خطا گمان برى راه صواب مىروم

نيست مرا ز خود خبر ، بيش ازين كه : در جهان * مست و خراب آمدم ، مست و خراب مىروم

5 - 12 - 13 - 15

من آن قلاش و رند بىنوايم * كه در رندى مغان را پيشوايم

3310

گداى درد نوش مىپرستم * حريف پاكباز كم‌دغايم

ز بند زهد و قرايى برستم * نه مرد زرق و سالوس و ريايم

ردا و طيلسان يكسو نهادم * همه زنار شد بند قبايم

مگر خاكم ز ميخانه سرشتند * كه هر دم سوى ميخانه گرايم ؟

كجايى ، ساقيا ، جامى به من ده * كه يك دم با حريفان خوش برآيم

3315

مرا برهان ز خود ، كز جان بجانم * درين وحشت سرا تا چند پايم ؟

زمانى شادمان و خوش نبودم * از آنم كندرين وحشت سرايم

مرا از درگه پاكان براندند * به صد خوارى ، كه رند ناسزايم

برون كردندم از كعبه به خوارى * درون بتكده كردند جايم

درين ره خواستم زد دست و پايى * بريدند ، اى دريغا ، دست و پايم

3320

بماندم در بيابان تحير * نه ره پيدا ، كنون ، نه رهنمايم

اميد از هر كه هست اكنون بريدم * فتاده بر در لطف خدايم

از آنست اين همه بيداد بر من * كه پيوسته ز يار خود جدايم

ز بيداد زمانه وارهم هم * عراقى گر كند از كف رهايم

1 - 2 - 5 - 12 - 13

ما چو قدر وصلت ، اى جان و جهان ، نشناختيم * لاجرم در بوتهء هجران تو بگداختيم

3325