كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٨

غزليات

2 - 5 - 13

اى راحت روانم ، دور از تو ناتوانم * بارى ، بيا ، كه جانم در پاى تو فشانم « 1 »

گيرم كه من نگويم ، لطف تو خون گويد : * كين خسته چند نالد هر شب بر آستانم ؟

اى بخت خفته ، برخيز ، تا حال من ببينى * وى عمر رفته ، بازآى ، تا بشنوى فغانم

3225

اى دوست ، گاه‌گاهى مىكن به من نگاهى * آخر چو چشم مستت من نيز ناتوانم

بر من هماى وصلت سايه از آن نيفگند * كز محنت فراقت پوسيد استخوانم

اين طرفه‌تر كه : دايم تو با منى و من باز * چون سايه در پى تو گرد جهان روانم

كس ديد تشنه‌اى را غرقه در آب حيوان * جانش بلب رسيده از تشنگى ؟ من آنم

خواهم كه يك زمان من با تو دمى برآرم * از زحمت عراقى آن هم نمىتوانم

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16 3230

جانا ، نظرى كه ناتوانم * بخشا ، كه بلب رسيد جانم

درياب ، كه نيك دردمندم * بشتاب ، كه سخت ناتوانم

من خسته كه روى تو نبينم * آخر بچه روى زنده مانم ؟

گفتى كه : به مردى از غم ما * تعجيل مكن كه اندر آنم

اينك بدر تو آمدم باز * تا بر سر كوت جان فشانم

3235

افسوس بود كه بهر جانى * از خاك در تو باز مانم

مردن به از آن كه زيست بايد * بىدوست بكام دشمنانم

چه سود مرا ز زندگانى * چون از پى سود در زيانم ؟

از راحت اين جهان ندارم * جز درد دلى كزو بجانم

بنهادم پاى بر سر جان * زان دستخوش غم جهانم

3240

كاريم فتاده است مشكل * بيرون شد كار مىندانم

درمانده شدم ، كه از عراقى * خود را بچه حيله وارهانم ؟

( 1 ) اين غزل بجز مقطع آن با اندك اختلافات تكرار غزل پيش ازينست