كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٧

غزليات

چون ننالم از جفاى ناكسان ؟ * كين همه بيداد ازيشان مىكشم

تا نبايد ديدنم روى رقيب * هر نفس سر در گريبان مىكشم

با خيال دوست همدم مىشوم * وز لب او آب حيوان مىكشم

تن چو سوزن كرده‌ام ، تا روز و شب * مهر او در رشتهء جان مىكشم

نازنينا ، ناز كن بر جان من * ناز تو چندان كه بتوان مىكشم

3205

از تو چيزى ديده‌ام ناگفتنى * وين‌همه محنت پى آن مىكشم

2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اى راحت روانم ، دور از تو ناتوانم * بارى ، بيا ، كه جان را در پاى تو فشانم « 1 »

اين هم روا ندارم كآيى براى جانى * بگذار تا برآيد در آرزوت جانم

بگذار تا بميرم در آرزوى رويت * بىروى خوبت آخر تا چند زنده مانم ؟

دارم بسى شكايت چون نشنوى چه گويم ؟ * بيهوده قصهء خود در پيش تو چه خوانم ؟

3210

گيرم كه من نگويم لطف تو خود نگويد : * كين خسته چند نالد هر شب بر آستانم ؟

اى بخت خفته ، برخيز ، تا حال من ببينى * وى عمر رفته ، بازآ ، تا بشنوى فغانم

اى دوست گاه‌گاهى مىكن به من نگاهى * آخر چو چشم مستت من نيز ناتوانم

بر من هماى وصلت سايه از آن نيفگند * كز محنت فراقت پوسيده استخوانم

اين طرفه‌تر كه : دايم تو با منى و من باز * چون سايه در پى تو گرد جهان دوانم

3215

كس ديد تشنه‌اى را غرقه در آب حيوان * جانش بلب رسيده از تشنگى ؟ من آنم

زان دم كه دور ماندم از درگهت نگفتى : * كآخر شكسته‌اى بد ، روزى بر آستانم

هرگز نگفتى ، اى جان : كان خسته را بپرسم * وز محنت فراقش يك لحظه وارهانم

اكنون سزد ، نگارا ، گر حال من بپرسى * يادم كنى ، كه اين دم دور از تو ناتوانم

بر دست باد كويت بوى خودم فرستى * تا بوى جان‌فزايت زنده كند روانم

3220

بارى ، عراقى اين دم بس ناخوشست و درهم * حال دلش دگر دم ، تا چون شود ، چه دانم ؟ « 2 »

( 1 ) در 12 اين غزل دو بار نوشته شده است ( 2 ) در 15 بجاى اين مقطع مقطع غزل بعد نوشته شده است .