كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٥

غزليات

كرمت نيز نگفت از سر لطف * كه : غم كار عراقى بخورم

1 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

چه خوش بودى ، دريغا ، روزگارم ؟ * اگر با من خوشستى غم‌گسارم

به آب ديده دست از خود بشويم * كنون كز دست بيرون شد نگارم

نگارا ، بر تو نگزينم كسى را * تويى از جمله خوبان اختيارم

3165

مرا جانى ، كه مىدارم ترا دوست * عجب نبود كه جان را دوست دارم

مرا تا كار با زلف تو باشد * پريشان‌تر ز زلف تست كارم

مرا كآرامگه زلف تو باشد * ببين چون باشد آرام و قرارم ؟

ببوى آنكه دامان تو گيرم * نشسته بر سر ره چون غبارم

درآويزم به دامان تو يك شب * مگر روزى سر از جيبت برآرم

3170

عراقى ، دامن او گير و خوش باش * كه من با تو درين انديشه يارم

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15

چه خوش بودى ، دريغا ، روزگارم ؟ « 1 » * اگر در من نگه كردى نگارم

بديدى گر فراقش چونم آخر * بپرسيدى دمى حال فگارم

نكرد آن دوست از من ياد روزى * بكام دشمنان شد روزگارم

چرا خواهد بكام دشمنانم * چو مىداند كه او را دوست دارم ؟

3175

عزيزى بودم اول بر در او * عزيزان ، بنگريد : آخر چه خوارم ؟

فروشد روز من بىمهر رويش * چو شب تيره شدست اين روزگارم

نه دلدارى كه باشد مونس دل * نه غمخوارى كه باشد غم‌گسارم

نمىدانم كه دامان كه گيرم ؟ * كه تا از جيب محنت سر برآرم

عراقى ، دامن غم گير و خوش باش * كه هم با تو درين تيمار يارم « 2 »

3180

( 1 ) تكرار مصرع اول غزل پيش ( 2 ) تكرار مقطع غزل پيش با اندك تغيير