كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

غزليات

1 - 5 - 12 - 13 - 15

اين دم منم كه بيدل و بىيار مانده‌ام * در محنت و بلا چه گرفتار مانده‌ام ؟

با اهل مدرسه چو باقرار نامدم * با اهل مصطبه چه بانكار مانده‌ام ؟

3010

در صومعه چو مرد مناجات نيستم * در ميكده ز بهر چه هشيار مانده‌ام ؟

در كعبه چونكه نيست مرا جاى ، لاجرم * قلاش‌وار بر در خمار مانده‌ام

ساقى ، بيار درد وز درد تو يك‌زمان * بازم رهان ، كه باغم و تيمار مانده‌ام

در كار شو كنون ، غم كارم بخور ، كه من * از كار هر دو عالم بىكار مانده‌ام

كارى بكن ، كه كار عراقى ز دست رفت * در كار او ببين كه : چه غم خوار مانده‌ام

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16 3015

ياران ، غمم خوريد ، كه غم‌خوار مانده‌ام * در دست هجر يار گرفتار مانده‌ام

يارى دهيد ، كز در او دور گشته‌ام * رحمى كنيد ، كز غم او زار مانده‌ام

ياران من ز باديه آسان گذشته‌اند * من بىرفيق در ره دشوار مانده‌ام

در راه باز مانده‌ام ، ار يار ديدمى * با او بگفتمى كه : من از يار مانده‌ام

دستم بگير ، كز غمت افتاده‌ام ز پاى * كارم كنون بساز ، كه از كار مانده‌ام

3020

وقتست اگر بلطف دمى دست گيريم * كندر چه فراق نگونسار مانده‌ام

ور درخور وصال نيم مرهمى فرست * از درد خويشتن ، كه دل‌افگار مانده‌ام

دردت چو مىدهد دل بيمار را شفا * من بر اميد درد تو بيمار مانده‌ام

بيمار پرسش از تو نيايد ، به درد گو : * تا باز پرسيدم ، كه جگرخوار مانده‌ام

مانا كه بر در تو عراقى عزيز نيست * كز صحبتش هميشه چنين خوار مانده‌ام

1 - 5 - 7 - 13 - 15 - 16 3025

ساقى ، چو نمىدهى شرابم * خونابه بده بجاى آبم

خون شد جگرم ، شراب درده * تا كى دهى از جگر كبابم ؟

دردى غمم مده ، كه من خود * از درد فراق تو خرابم