كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٥

غزليات

چه شود گر كنى درين مجلس * ناقصى را به نيم جرعه تمام ؟

در دو عالم نگنجم از شادى * گر مرا بوى تو رسد بمشام

سر اين جام و باده كشف كنم * نزند تا غلط ره اوهام

2990

باز گويم كه : اين چه رنگ و چه بوست * مى كدامست و جام باده كدام ؟

بوى وجدست و رنگ نور صفات * مى تجلى ذات و جام كلام

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

از دل و جان عاشق زار توام * كشتهء اندوه و تيمار توام

آشتى كن با من ، آزرمم بدار ، * من نه مرد جنگ و آزار توام

گر گناهى كرده‌ام بر من مگير * عفو كن ، من خود گرفتار توام

2995

شايد ار يكدم غم كارم خورى * چونكه من پيوسته غمخوار توام

حال من مىپرس گه‌گاهى بلطف * چونكه من رنجور و بيمار توام

چون عراقى نيستم فارغ ز تو * روز و شب جوياى ديدار توام

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

باز در دام بلا افتاده‌ام * باز در چنگ عنا افتاده‌ام

اين‌همه غم زانسوى من رو نهاد * كز رخ دلبر جدا افتاده‌ام

3000

ياد ناورد آن نگار بىوفا * از من بيچاره ، تا افتاده‌ام

دست من نگرفت روزى از كرم * تا ز دست او ز پا افتاده‌ام

ننگ مىدارد ز درويشى من * چون كنم ؟ چون بينوا افتاده‌ام

بر درش گر مفلسان را بار نيست * پس من مسكين چرا افتاده‌ام ؟

هم نيم نوميد از درگاه او * گرچه درويش و گدا افتاده‌ام

3005

عاقبت نيكو شود كارم ، چو من * بر سر كوى رجا افتاده‌ام

هان ! عراقى ، غم مخور ، كز بهر تو * بر در لطف خدا افتاده‌ام