كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

غزليات

2965

طاق ايوانش خم ابروى جانان منست * قبلهء جان من آمد زين قبل ايوان دل

تا به رنگ خود برآرد هر كه يابد در جهان * شعله‌اى هر دم برافروزد رخ تابان دل

چون نگار من بهر رنگى برآيد هر زمان * لاجرم هر دم دگرگون مىشود الوان دل

خود دو عالم در محيط دل كم از يك شبنمست * كى پديد آيد نمى در بحر بىپايان دل ؟

از بهشت و زينت او در جهان رنگى بود * كان بهشت آراستند ، اعنى سرابستان دل

2970

بر بساط دل سماط عيش گستردند ، ليك * در جهان صاحب‌دلى كو تا شود مهمان دل ؟

حيف نبود در جهان‌خوانى چنين آراسته * وانگهى ما بىخبر از حسن و از احسان دل ؟

از ثناى دل عراقى عاجز آمد بهر آنك * هر كمالى كان بينديشد بود نقصان دل

5 - 12 - 13

اكئوس تلألأت بمدام * ام شموس تهللت بغمام

از صفاى مى و لطافت جام * درهم آميخت رنگ جام و مدام

2975

همه جا مست و نيست گويى مى * يا مدامست و نيست گويى جام

چون هوا رنگ آفتاب گرفت * رخت برگيرد از ميانه ظلام

چون شب و روز درهم آميزند * رنگ و بوى سحر دهند بشام

جام را رنگ و بوى مىدادند * تا ز ساقى و مىدهد اعلام

رنگ جام ارچه گشت گوناگون * از چه افتاد به روى اين‌همه نام ؟

2980

از دورنگى ماست اين همه رنگ * ورنه يك رنگ بيش نيست مدام

مجلس آراستند صبح دمى * تا صبوحى كنند خاصه و عام

خاص را باده خاصگى دادند * عام را درديى برسم عوام

عامه از بوى باده مست شدند * خاص خود مست ساقيند مدام

مست ساقى به رنگ و بو چه كند ؟ * حاضران را چه كار با پيغام ؟

2985

باده‌نوشان ، كه كار آب كنند ، * خاك را تيزتر كنند مسام

جرعه‌اى كان ز خاك نيست دريغ * بر چو من خاكيى چراست حرام ؟

ساقى ، ار صاف نيست ، دردى ده * باش ، گو ، هر چه هست ، پخته و خام