كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

غزليات

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

مبند ، اى دل ، بجز در يار خود دل * اميد از هر كه دارى جمله بگسل

ز منزلگاه دونان رخت بربند * وراى هر دو عالم جوى منزل

2945

برون كن از درون سوداى گيتى * ازين سودا بجز سودا چه حاصل ؟

منه دل بر چنين محنت‌سرايى * كه هرگز زو نيابى راحت دل

دل از جان و جهان بردار كلى * نخست آنگه قدم زن در مراحل

كه راهى بس خطرناكست و تاريك * كه كارى سخت دشوارست و مشكل

نمىبينى چو روى دوست ، بارى * حجابى پيش روى خود فروهل

2950

ز شوق او تپان مىباش پيوست * ميان خاك و خون ، چون مرغ بسمل

چو روى حق نبينى ديده بر دوز * نبايد ديد ، بارى ، روى باطل

تو هم بربند بار خود از آنجا * كه همراهانت بربستند محمل

قدم بر فرق عالم نه ، عراقى ، * نمانى تا درينجا پاى در گل

5 - 12 - 13

خوش‌تر از خلد برين آراستند ايوان دل * تا به شادى مجلس آرايد درو سلطان دل

2955

هم ز حسن خود پديد آرد بهشت‌آباد جان * هم به روى خود برآرايد نگارستان دل

در سراى دل چو سلطان حقيقت بار داد * صف زدند ارواح عالم گرد شادروان دل

جسم چبود ؟ پرده‌اى پرنقش بر درگاه جان * جان چه باشد ؟ پرده‌دارى بر در جانان دل

عقل هر دم نامه‌اى ديگر نويسد نزد جان * تا بود فرمان‌نويسى بر در ديوان دل

مرغ همت برتر از فردوس اعلى زان پرد * تا مگر يابد نسيم روضهء رضوان دل

2960

حسن بىپايان دل گرد جهان ظاهر شود * هر كرا چشمى بود باشد چو جان حيران دل

خضر جان گرد سرا بستان دل گردد مدام * تا خورد آب حيات از چشمهء حيوان دل

سر برآر از جيب وحدت ، تا ببينى آشكار * صدرهء نه توى عالم كوته از دامان دل

ظاهر و باطن نگه كن ، اول و آخر ببين * تا ترا روشن شود كز چيست چاراركان دل ؟