كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢١

غزليات

دل من آينهء تست ، پاك مىدارش * كه روى پاك نمايد ، بود چو آينه پاك

لب تو بر لب من نه ، بيار و بوسه بده * چو جان من بلب آمد چه مىكنم ترياك ؟

به تير غمزه مرا مىزنى و مىترسم * كه بر تو آيد تيرى كه مىزنى بىباك

براى صورت خود سوى من نگاه كنى * براى آنكه به من حسن خود كنى ادراك

مرا به زيور هستى خود بيارايى * و گرنه سوى عدم كى نظر كنى ؟ حاشاك

2910

اگر نبودى بر من لباس هستى تو * ز بىنيازى تو كردمى گريبان چاك

مده ز دست به يك‌بارگى عراقى را * كف تو نيست محيطى كه رد كند خاشاك

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

تنگ آمدم از وجود خود ، تنگ * اى مرگ ، بسوى من كن آهنگ

بازم خر ازين غم فراوان * فرياد رسم ازين دل تنگ

تا چند آخر اميد يابيم ؟ * تا كى به اميد بوى يا رنگ ؟

2915

كى بو كه ز خود خلاص يابم * فارغ گردم ز نام و از ننگ ؟

افتادم در خلاب محنت * افتان‌خيزان ، چو لاشهء لنگ

گر بر در دوست راه جويم * يك گام شود هزار فرسنگ

ور جانب خود كنم نگاهى * در ديدهء من فتد دو صد سنگ

ور در ره راستى روم راست * چون در نگرم ، روم چو خرچنگ

2920

ور زانكه بسوى گل برم دست * آيد همه زخم خار در چنگ

دارم گلها ، ولى نه از دوست * از دشمن پرفسون و نيرنگ

با دوست مرا هميشه صلحست * با خود بود ، ار بود مرا جنگ

اين جمله شكايت از عراقيست * كو بر تن خود نگشت سرهنگ