كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٠

غزليات

چو آفتاب بهر ذره مىنمايد رخ * وليك چشم عراقى نمىكند ادراك

1 - 12 - 15

بيا ، كه خانهء دل پاك كردم از خاشاك * درين خرابه تو خود كى قدم نهى ؟ حاشاك « 1 »

2890

هزار دل كنى از غم خراب و ننديشى * هزار جان بلب آرى ، ز كس ندارى باك

كدام دل كه ز جور تو دست بر سر نيست ؟ * كدام جان كه نكرد از جفات بر سر خاك ؟

دلم ، كه خون جگر مىخورد ز دست غمت ، * در انتظار تو صد زهر خورده بىترياك

كنون كه جان بلب آمد مپيچ در كارم * مكن ، كه كار من از تو بماند در پيچاك

نه هيچ كيسه برى همچو طره‌ات طرار * نه هيچ راهزنى همچو غمزه‌ات چالاك

2895

به طره صيد كنى صد هزار دل هر دم * به غمزه بيش كشى هر نفس دو صد غمناك

دل عراقى مسكين ، كه صيد لاغرتست * چو مى كشيش ميفگن ، ببند بر فتراك « 1 »

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15

دلى ، كه آتش عشق تواش بسوزد پاك * ز بيم آتش دوزخ چرا بود غمناك ؟

ببوى آنكه در آتش نهد قدم روزى * هزار سال در آتش قدم زند بىباك

گرت بيافت در آتش كجا رود به بهشت ؟ * و گر چشد ز كفت زهر ، كى خورد ترياك ؟

2900

مرا ، كه نيست ازين آتشم مگر دودى ؟ * فروگرفت زمين دلم خس و خاشاك

كجاست آتش شوقت كه در دل آويزد ؟ * چنان كه بر گذرد شعلهء دلم ز افلاك

ز شوق در دل من آتشى چنان افروز * كه هر چه غير تو باشد بسوزد آن را پاك

اگر بسوخت ، عراقى ، دل تو زين آتش * ببار آب ز چشم و بريز بر سر خاك

5 - 13 - 15

گر آفتاب رخت سايه افگند بر خاك * زمينيان همه دامن كشند بر افلاك

2905

به من نگر ، كه به من ظاهرست حسن رخت * شعاع خور ننمايد ، اگر نباشد خاك

( 1 ) تكرار بيت غزل پيش