كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

غزليات

جور دلدار و جفاى روزگار * مىكشد هر يك دگرسانم ، دريغ

گرچه خندم گاه‌گاهى همچو شمع * در ميان خنده گريانم ، دريغ

صبح وصل او نشد روشن هنوز * در شب تاريك هجرانم ، دريغ

2870

كار من نايد فراهم ، تا بود * درهم اين حال پريشانم ، دريغ

نيست اميد بهى از بخت من * تا كى از دست تو درمانم ؟ دريغ

لاجرم خون خور ، عراقى ، دم‌به‌دم * چون نكردى هيچ فرمانم ، دريغ

5 - 13

حبذا عشق و حبذا عشاق * حبذا ذكر دوست را عشاق

حبذا آن زمان كه پردهء عشق * بى خود از سر كنند با عشاق

2875

نبرند از وفا طمع هرگز * نگريزند از جفا عشاق

خوش‌بلاييست عشق ، از آن دارند * دل و جان را درين بلا عشاق

آفتاب جمال او ديدند * نور دادند از آن ضيا عشاق

داده‌اند اندرين هوس جانها * چون سكندر در آن هوا عشاق

بگشادند در سراى وجود * درى از عالم صفا عشاق

2880

اى عراقى ، چو تو نمىدانند * اين چنين درد را دوا عشاق

1 - 2 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

بيا ، كه خانهء دل پاك كردم از خاشاك * درين خرابه تو خود كى قدم نهى ؟ حاشاك

بلطف صيد كنى صد هزار دل هر دم * ولى نگاه ندارى تو خود دل غمناك

كدام دل كه به خون در نمىكشد دامن ؟ * كدام جان كه نكرد از غمت گريبان چاك ؟

دل مرا ، كه بهر حال صيد لاغر تست * چو مىكشيش ، ميفگن ، ببند بر فتراك

2885

كنون اگر نرسى ، كى رسى به فريادم ؟ * مرا كه جان بلب آمد كجا برم ترياك ؟

دلم كه آينه‌اى شد ، چرا نمىتابد * درو رخ تو ؟ همانا كه نيست آينه پاك