كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٧

غزليات

2 - 10

نرسد بهر زبانى سخن دهان تنگش * نه بهر كسى نمايد رخ خوب لاله‌رنگش

لب لعل او نبوسد ، بمراد ، جز لب او * رخ خوب او نبيند بجز از دو چشم شنگش

لب من رسيدى آخر ز لبش بكام روزى * شدى ار پديد وقتى اثر از دهان تنگش

2830

به من ار خدنگ غمزه فگند چه باك ؟ ليكن * سپرش تنست ، ترسم كه به دو رسد خدنگش

چو مرا نماند رنگى همه رنگ او گرفتم * كه جهان مسخرم شد چو برآمدم به رنگش

منم آفتاب از دل ، كه ز سنگ لعل سازم * منم آبگينه آخر ، كه كند خراب سنگش

ز ميان ما عراقى چو برون فتاد ، حالى * پس ازين نمانده ما را سر آشتى و جنگش

5 - 13

صلاى عشق ، كه ساقى ز لعل خندانش * شراب و نقل فروريخته به مستانش

2835

بيا ، كه بزم طرب ساخت ، خوان عشق نهاد * براى ما لب نوشين شكرافشانش

تبسم لب ساقى خوشست و خوش‌تر از آن * خرابيى كه كند باز چشم فتانش

به يك كرشمه چنان مست كرد جان مرا * كه در بهشت نيارد به هوش رضوانش

خوشا شراب و خوشا ساقى و خوشا بزمى * كه غمزهء خوش ساقى بود خمستانش !

ازين شراب كه يك قطره بيش نيست كه تو * گهى حيات جهان خوانى و گهى جانش

2840

ز عكس ساغر آن پرتويست اين كه تو باز * هميشه نام نهى آفتاب تابانش

ازين شراب اگر خضر يافتى قدحى * خود التفات نبودى به آب حيوانش

نگشت مست بجز غمزهء خوش ساقى * از آن شراب كه درداد لعل خندانش

نبود نيز بجز عكس روى او در جام * نظارگى ، كه بود همنشين و همخوانش

نظارگى به من و هم به من هويدا شد * كمال او ، كه به من ظاهرست برهانش

2845

عجب مدار كه : چشمش به من نگاه كند * براى آنكه منم در وجود انسانش

نگاه ، كرد به من ، ديد صورت خود را * شد آشكار ز آيينه راز پنهانش

عجب ، چرا به عراقى سپرد امانت را ؟ * نبود در همه عالم كسى نگهبانش