كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

غزليات

من چو شادم از غم و تيمار تو * پس عراقى از چه محزونست باز ؟

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

كار ما ، بنگر ، كه خام افتاد باز * كار با پيك و پيام افتاد باز

من چه دانم در ميان دوستان * دشمن بدگو كدام افتاد باز ؟

اين همىدانم كه گفت و گوى ما * در زبان خاص و عام افتاد باز

عاشق ديوانه نامم كرده‌اند * بر من آخر اين چه نام افتاد باز ؟

2780

روز بخت من چو شب تاريك شد * صبح اميدم بشام افتاد باز

توسن دولت ، كه بودى رام من * آن هم اكنون بدلگام افتاد باز

باز اقبال از كف من برپريد * زاغ ادبارم به دام افتاد باز

مجلس عيش دل افروز مرا * باطيه بشكست و جام افتاد باز

2785

در گلستان مىگذشتم صبحدم * بوى يارم در مشام افتاد باز

در سر سوداى زلفش شد دلم * مرغ صحرايى به دام افتاد باز

تا بديدم عكس او در جام مى * در سرم سوداى خام افتاد باز

تا چشيدم جرعه‌اى از جام مى * در دلم مهر مدام افتاد باز

من چو از سوداى خوبان سوختم * پس عراقى از چه خام افتاد باز ؟

5 - 13 2790

بىجمال تو ، اى جهان‌افروز * چشم عشاق تيره بيند روز

دل بايوان عشق بار نيافت * تا به كلى ز خود نكرد بروز

در بيابان عشق پى نبرد * خانه پرورد لا يجوز و يجوز

چه بلا بود كان به من نرسيد ؟ * زين دل جانگداز درداندوز

عشق گويد مرا كه : اى طالب ، * چاك زن طيلسان و خرقه بسوز

2795

دگر از فهم خويش قصه مخوان * قصه خواهى ؟ بيا ز ما آموز