كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٨

غزليات

منم كنون و يكى نيم‌جان رسيده بلب * همىدهم به تو ، بستان تمام ، باده بيار

به مستى از لب تو مىتوان ستد بوسى * مگر رسم ز لب تو بكام باده بيار

مرا ز دست عراقى خلاص ده نفسى * غلام روى توام ، اى غلام ، باده بيار

1 - 5 - 13 2670

مرا از هرچه مىبينم رخ دلدار اولىتر * نظر چون مىكنم بارى بدان رخسار اولىتر

تماشاى رخ خوبان خوشست ، آرى ، ولى ما را * تماشاى رخ دلدار از آن بسيار اولىتر

بيا ، اى چشم من ، جان و جمال روى جانان بين * چو عاشق مىشوم بارى ، بدان رخسار اولىتر

ز رويش هر چه بگشايم نقاب روى او اولى * ز زلفش هر چه بربندم ، مرا زنار اولىتر

كسى كاهل مناجاتست او را كنج مسجد به * مرا ، كاهل خراباتم ، در خمار اولىتر

2675

فريب غمزهء ساقى چو بستاند مرا از من * لبش با جان من در كار و من بىكار اولىتر

چو زان مى دركشم جامى ، جهان را جرعه‌اى بخشم * جهان از جرعهء من مست و من هشيار اولىتر

به يك ساغر درآشامم همه درياى مستى را * چو ساغر مىكشم ، بارى ، قلندروار اولىتر

خرد گفتا : به پيران‌سر چه گردى گرد ميخانه ؟ * ازين رندى و قلاشى شوى بيزار اولىتر

نهان از چشم خود ساقى مرا گفتا : فلان ، مى خور * كه عاشق در همه حالى چو من مىخوار اولىتر

2680

عراقى را به خود بگذار و بىخود در خرابات آى * كه اينجا يك خراباتى ز صد دين‌دار اولىتر

1 - 5 - 12 - 13 - 16

نيم چون يك نفس بىغم دلم خون خوار اولىتر * ندارم چون دلى خرم ، تنى بيمار اولىتر

نيابد هر كه دلدارى ، چو من زار و حزين اولى * نبيند هر كه غمخوارى ، چو من غمخوار اولىتر

دلى كز يار خود بويى نيابد تن دهد بر باد * چنين دل در كف هجران اسير و زار اولىتر

وصال او نمىيابم ، تن اندر هجر او دارم * به شادى چون نيم لايق ، مرا تيمار اولىتر

2685

چو درد او بود درمان ، تن من ناتوان خوش‌تر * چو زخم او شود مرهم ، دلم افگار اولىتر

چو روزى من از وصلش همه تيمار و غم باشد * بهر حالى مرا درد و غم بسيار اولىتر