كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

غزليات

اى كرده بكام دشمنانم ، * با يار چنين چنين كند يار ؟

آخر نظرى به حال من كن * بنگر كه : چگونه بىتوام زار ؟

يك‌بارگيم مكن فراموش * ياد آر ز من شكسته ، ياد آر

مآزار ز من ، كه هيچ هيچم * از هيچ ، كسى نگيرد آزار

2610

من نيك بدم ، تو نيكويى كن * اى نيك ، بدم ، بنيك بردار

بگذار كه بگذرم بكويت * يكدم ز سگان گويم انگار

بگذاشتم اين حديث ، كز من * دارند سگان كوى تو عار

پندار كه مشت خاك باشم * زير قدم سگ درت خوار

القصه بجانم از عراقى * مگذار ، كزو نماند آثار

2615

بالجمله تو باشى و تو گويى * او كم كند از ميانه گفتار

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

دل در گره زلف تو بستيم دگربار * وز هر دو جهان مهر گسستيم دگربار

جام دو جهان پر ز مى عشق تو ديديم * خورديم مى و جام شكستيم دگربار

شايد كه دگر نعرهء مستانه برآريم * كز جام مى عشق تو مستيم دگربار

المنة للّه كه پس از محنت بسيار * با تو نفسى خوش بنشستيم دگربار

2620

چون طرهء تو شيفتهء روى تو گشتيم * هيهات ! كه خورشيد پرستيم دگربار

ما ترك مراد دل خود كام گرفتيم * تا هر چه كند دوست خوشستيم دگربار

با عشق تو ما راه خرابات گرفتيم * از صومعه و زهد بربستيم دگربار

در بندگى زلف چليپات بمانديم * زنار هم از زلف تو بستيم دگربار

تا راز دل ما نكند فاش عراقى * اينك دهن از گفت ببستيم دگربار

2625