كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٤

غزليات

ز جان سير آمدم بىروى خوبت * جهان بر من چو زندان مىنمايد

عراقى خود ندارد چشم ورنه * رخت خورشيد تابان مىنمايد

1 - 4 - 5 - 13 - 15

مرا درد تو درمان مىنمايد * غم تو مرهم جان مىنمايد

مرا ، كز جام عشقت مست باشم * وصال و هجر يكسان مىنمايد

2590

چو من تن در بلاى عشق دادم * همه دشوارم آسان مىنمايد

بجان من غم تو ، شادمان باد ، * هر آن لطفى كه بتوان مىنمايد

اگر يك لحظه ننمايد مرا سوز * دگر لحظه دو چندان مىنمايد

دلم بااين‌همه انده ، ز شادى * بهار و باغ و بستان مىنمايد

خيالت آشكارا مىبرد دل * اگر روى تو پنهان مىنمايد

2595

لب لعل تو جانم مىنوازد * بنفشه آب حيوان مىنمايد

ندانم تا چه خواهد فتنه انگيخت ؟ * كه زلفش بس پريشان مىنمايد

بدوران تو زان تنگست دلها * كه حسن تو فراوان مىنمايد

چو ذره در هواى مهر رويت * عراقى نيك حيران مىنمايد

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اى باد صبا ، بكوى آن يار * گر برگذرى ز بنده ياد آر

2600

ور هيچ مجال گفت يا بى * پيغام من شكسته بگزار

با يار بگوى : كان شكسته * اين خسته جگر ، غريب و غم‌خوار

چون از تو نديد چارهء خويش * بيچاره بماند بىتو ناچار

خورشيد رخت نديد روزى * بىنور بماند در شب تار

نى اين شب تيره ديد روشن * نى خفته عدو ، نه بخت بيدار

2605

مىكرد شبى بروز كآخر * روزى بشود كه به شود كار

كارش چو بجان رسيد مىگفت : * كاى كرده بتيغ هجرم افگار