كليات ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠

غزليات

اگر جانم بلب آيد عجب نيست * به حيله نيم‌جانى چند پايد ؟

2530

بنقد اين لحظه جانى مىكن ، اى دل * شب هجرست ، تا فردا چه زايد ؟

مگر روشن شود صبح اميدم * مگر خورشيد از روزن برآيد

دلم را از غم جان وارهاند * مرا از من زمانى درربايد

عراقى ، بر درش اميد دربند * كه داند ؟ بو كه ناگه واگشايد

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

مرا ، گرچه ز غم جان مىبرآيد * غم عشقت ز جانم خوش‌تر آيد

2535

درين تيمار گر يك دم غم تو * نپرسد حال من ، جانم برآيد

مرا شادى گهى باشد درين غم * كه اندوه توام از در درآيد

مرا يك ذره اندوه تو خوش‌تر * كه يك عالم پر از سيم و زر آيد

اگرچه هر كسى از غم گريزد * مرا چون جان ، غم تو درخور آيد

مرا در سينه تاب انده تو * بسى خوش‌تر ز آب كوثر آيد

2540

چو سر در پاى اندوه تو افگند * عراقى در دو عالم بر سر آيد

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

زان پيش كه دل ز جان برآيد * جان از تن ناتوان برآيد

بنماى جمال ، تا دهم جان * كان سود برين زيان برآيد

اى كاج ! بجان برآمدى كار * اين كار كجا بجان برآيد ؟

كارم نه چنان فتاد مشكل * كان بىتو به اين و آن برآيد

2545

هم از در تو گشايدم كار * كامم همه زان دهان برآيد

بر درگهت آمدم بكارى * كان بر تو به‌رايگان برآيد

نايافته جانم از تو بويى * مگذار كه ناگهان برآيد

بنواز بلطف جانم ، آن دم * كز كالبدم روان برآيد