كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٩

غزليات

نيست جز آب ديده در دستم * زان نگارم ز دست مىبرود

2510

طالعم بين كه : در چنين غمها * غم‌گسارم ز دست مىبرود

بخت بنگر كه : پاى بردم دمار * يار غارم ز دست مىبرود

دستگيرا ، نظر به كارم كن * بين كه كارم ز دست مىبرود

5 - 13

اندرين ره هر كه او يكتا شود * گنج معنى در دلش پيدا شود

جز جمال خود نبيند در جهان * اندرين ره هر كه او بينا شود

2515

قطره كز دريا برون آيد همى * چون سوى دريا شود دريا شود

گر صفات خود كند يكباره محو * در مقامات بقا يكتا شود

هر كه دل بر نيستى خود نهاد * در حريم هستى او تنها شود

از مسما هر كه يابد بهره‌اى * فارغ و آسوده از اسما شود

ور كند گم صورت هستى خويش * صورت او جملگى معنى شود

2520

ور نهنگ لا خورش زو طعمه ساخت * زندهء جاويد در الا شود

صورتت چون شد حجاب راه تو * محو كن ، تا سيرتت زيبا شود

گر از اين منزل برون رفتى ، يقين * دان كه منزلگاهت او ادنى شود

ما به جانان زنده‌ايم ، از جان برى * تا ابد هرگز كسى چون ما شود ؟

هر كه آنجا مقصد و مقصود يافت * در دو عالم والى و الا شود

2525

هر كرا دل رازدار عشق شد * كى دلش مايل سوى صحرا شود ؟

هم بالا دررسد بىعقل و دين * گر عراقى محو اندر لا شود

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

نگارينى كه با ما مىنپايد * بما دلخستگان كى رخ نمايد ؟

بيا ، اى بخت ، تا بر خود بموييم * كه از ما يار آرامى نمايد