كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

غزليات

كارهايى كه چشم يار كند * نه ز يارى روزگار بود

فتنهايى كه زلفش انگيزد * همه خود نقش آن نگار بود

2470

از فلك آنكه هر شبى شنوى * نالهء بيدلان زار بود

نفس عاشقان او باشد * آن كز و چرخ را مدار بود

يك شبى با خيال او گفتم : * چند مسكين در انتظار بود ؟

روى بنما ، كه جان نثار كنم * گفت : جان را چه اعتبار بود ؟

تا تو دربند خويشتن مانى * كى ترا نزد دوست بار بود ؟

2475

نبود عاشق آنكه جويد كام * عشق را با غرض چه كار بود ؟

عاشق آنست كو نخواهد هيچ * ور همه خود وصال يار بود

اى عراقى ، تو اختيار مكن * كآنكه به بود اختيار بود « 1 »

1 - 2 - 12 - 15 - 16

تا كى از ما يار ما پنهان بود ؟ * چشم ما تا كى چنين گريان بود ؟

تا كى از وصلش نصيب بخت ما * محنت و درد دل و هجران بود ؟

2480

اين چنين كز يار دور افتاده‌ام * گر بگريد ديده ، جاى آن بود

چون دل ما خون شد از هجران او * چشم ما شايد كه خون‌افشان بود

از فراقش دل ز جان آمد بجان * خود گرانى يار مرگ جان بود

بر اميدى زنده‌ام ، ورنه كرا * طاقت آن هجر بىپايان بود ؟

پيچ بر پيچست بىاو كار ما * كار ما تا كى چنين پيچان بود ؟

2485

محنت‌آباد دل پردرد ما * تا كى از هجران او ويران بود ؟

درد ما را نيست درمان در جهان * درد ما را روى او درمان بود

چون دل ما از سر جان برنخاست * لاجرم پيوسته سرگردان بود

( 1 ) در 12 به خط ديگر : چون عراقى نديده اين معنى * كار و بارش برون ز كار بود