كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٦

غزليات

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 2450

هر كه او دعوى مستى مىكند * آشكارا بت‌پرستى مىكند

هستى آن را مىسزد كز نيستى * هر نفس صد گونه هستى مىكند

هركه از خاك درش رفعت نيافت * لاجرم سر سوى پستى مىكند

دل كه خورد از جام عشقش جرعه‌اى * بىخبر شد ، شور و مستى مىكند

دل چو خواهم باختن در پاى او * جان ز شوقش پيش دستى مىكند

2455

چند گويى كو جفا تا كى كند ؟ * اى عراقى ، تا تو هستى مىكند

1 - 15

بخرابات شدم دوش مرا بار نبود * مىزدم نعره و فرياد ز من كس نشنود

يا نبد هيچ كس از باده‌فروشان بيدار * يا خود از هيچ كسى هيچ كسم در نگشود

چونكه يك نيم ز شب يا كم يا بيش برفت * رندى از غرفه برون كرد سر و رخ بنمود

گفت : خيرست ، درين وقت تو ديوانه شدى * نغز پرداختى آخر تو نگويى كه چه بود ؟

2460

گفتمش : در بگشا ، گفت : برو ، هرزه مگوى * تا درين وقت ز بهر چو تويى در كه گشود ؟

اين نه مسجد كه بهر لحظه درش بگشايم * تا تو اندر دوى ، اندر صف پيش آيى زود

اين خرابات مغانست و درو زنده دلان * شاهد و شمع و شراب و غزل و رود و سرود

زر و سر را نبود هيچ درين بقعه محل * سودشان جمله زيانست و زيانشان همه سود

سر كوشان عرفاتست و سراشان كعبه * عاشقان همچو خليلند و رقيبان نمرود « 1 »

2465

اى عراقى ، چه زنى حلقه برين در شب و روز ؟ * زين همه آتش خود هيچ نبينى جز دود

1 - 2 - 12 - 16

هر كه دربند زلف يار بود * در جهانش كجا قرار بود ؟

وانكه چيند گلى ز باغ رخش * در دلش بس كه خار خار بود

وانكه ياد لبش كند روزى * تا قيامت در آن خمار بود

( 1 ) در 1 اين بيت نيست و در 15 به خط ديگر در حاشيه افزوده شده است