كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٤

غزليات

ندانم با تو يك دم چون توان بود ؟ * كه صد ديوت نگهبان آفريدند

دمادم چند نوشم درد دردت ؟ * مرا خود مست و حيران آفريدند

ز عشق تو عراقى را دمى هست * كزان دم روى انسان آفريدند

اگر شكسته‌دلانت هزار جان دارند * به خدمت تو كمر بسته بر ميان دارند

2415

شدند حلقه به گوش ترا چو حلقه به گوش * چه خوش‌دلند كه مثل تو دل‌ستان دارند

كسان كه وصل تو يك دم بنقد يافته‌اند * ازين طلب طرب و عيش جاودان دارند

چو بگذرى بتعجب تو ماهروى به راه * چو ماه ماهر خان دست بر دهان دارند

خرد از آن زره زلف تو پناه گرفت * كه چشم و ابروى تو تير در كمان دارند

مجاهدان رهت تا عنايت تو بود * چه بيم و باك بعالم ازين و آن دارند ؟

2420

ز آب ديده و تاب دلست غمازى * و گرنه راز تو بيچارگان نهان دارند

غلام غمزهء بيمارتم كه از هوسش * چه تن درستان خود را كه ناتوان دارند !

اگر كسى به شكايت بود ز دلبر خويش * ز تو عراقى و دل شكر بىكران دارند

1 - 2 - 4 - 12

چو چشم مست تو آغاز كبر و ناز كند * بسا كه بر دلم از غمزه تركتاز كند

مرا مكش ، كه نياز منت به كار آيد * چو من نمانم حسن تو با كه ناز كند ؟

2425

مرا بدست سر زلف خويش بازمده * اگرچه همچو خودم زود سرفراز كند

منم چو مردم چشمت ، به من نگاهى كن * كه اهل ديده به مردم نگاه باز كند

چگونه دوست ندارد اياز را محمود ؟ * كه او نگاه به چشم خوش اياز كند

ز جور تو بگريزم ، برم بعشق پناه * كه از غم تو مرا عشق بىنياز كند

2430

نياز و ناز من و تو فروبرد بدمى * نهنگ عشق حقيقت دهن چو باز كند

ازين حديث ، اگرچه ز پرده بيرونست ، * زمانه پردهء عشاق بس كه ساز كند