كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

غزليات

1 - 2 - 3 - 4 - 12 - 15 - 16

نخستين باده كندر جام كردند * ز چشم مست ساقى وام كردند « 1 »

2390

چو با خود يافتند اهل طرب را * شراب بيخودى در جام كردند

لب ميگون جانان جام درداد * شراب عاشقانش نام كردند

ز بهر صيد دلهاى جهانى * كمند زلف خوبان دام كردند

به گيتى هر كجا درد دلى بود * بهم كردند و عشقش نام كردند

سر زلف بتان آرام نگرفت * ز بس دلها كه بىآرام كردند

2395

چو گوى حسن در ميدان فگندند * به يك جولان دو عالم رام كردند

ز بهر نقل مستان از لب و چشم * مهيا پسته و بادام كردند

از آن لب ، كز در صدآفرينست * نصيب بيدلان دشنام كردند

بمجلس نيك و بد را جاى دادند * به جامى كار خاص و عام كردند

به غمزه صد سخن با جان بگفتند * بدل ز ابرو دو صد پيغام كردند

2400

جمال خويشتن را جلوه دادند * به يك جلوه دو عالم رام كردند

دلى را تا بدست آرند ، هر دم * سر زلفين خود را دام كردند

نهان با محرمى رازى بگفتند * جهانى را از آن اعلام كردند

چو خود كردند راز خويشتن فاش * عراقى را چرا بدنام كردند ؟

1 - 15 - 16

نگارا ، جسمت از جان آفريدند * ز كفر زلفت ايمان آفريدند

2405

جمال يوسف مصرى شنيدى ؟ * ترا خوبى دو چندان آفريدند

ز باغ عارضت يك گل بچيدند * بهشت جاودان زان آفريدند

غبارى از سر كوى تو برخاست * و زان خاك آب حيوان آفريدند

غمت خون دل صاحبدلان ريخت * و زان خون لعل و مرجان آفريدند

سراپايم فدايت باد و جان هم * كه سر تا پايت از جان آفريدند

2410

( 1 ) رجوع كنيد به صحايف 51 و 52 مقدمه .