كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

غزليات

با وصل بگو كه : عاشقان را * از دست فراق وارهاند

بيچاره دلم كه كشتهء تست * دور از رخ تو نمىتواند

بويى بنسيم كوى خود ده * تا صبحدمى بدل رساند

2355

كين مرده ببوت زنده گردد * وز عشق رخت كفن دراند

مگذار كه خسته دل عراقى * بىعشق تو عمر بگذراند

1 - 2 - 12 - 15 - 16

اين درد مرا دوا كه داند ؟ * وين نامهء اندهم كه خواند ؟

جز لطف توام كه دست گيرد ؟ * جز رحمت تو كه‌ام رهاند ؟

بنماى رخت به دردمندى * تا بر سر كوت جان‌فشاند

2360

آيا بود آنكه بيدلى را * لطف تو بكام دل رساند ؟

افتادم بر در قبولت * اميد كه از درم نراند

كار دل من عنايت تو * گر بهتر ازين كند ، تواند

مهرى ز قبول بر دلم نه * كين قلب كسى نمىستاند

چون حلقه برين درى ، عراقى * مىباش و مگرد ، بو كه داند

2365 5 - 13

بنماى رخت ، نه هوش ماند * تا پيش رخ تو جان‌فشاند « 1 »

افتادم بر در قبولش * اميد كه از درم نراند

كار دل من عنايت تو * گر بهتر ازين كند تواند

مهرى ز قبول بر دلم نه * كين قلب كسى نمىستاند

چون حلقه برين در ، اى عراقى ، * مىباش بگرد او ، كه داند ؟

2370

( 1 ) پيداست كه اين غزل تحريفى از غزل پيش است .