كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠

غزليات

1 - 2 - 5 - 13 - 15 2335

ز اشتياق تو ، جانا ، دلم بجان آمد * بيا ، كه با غم تو برنمىتوان‌آمد

بيا ، كه با لب تو ماجرا نكرده هنوز * بجاى خرقه دل و ديده در ميان آمد « 1 »

به چشم مست تو گفتم : دلم بجان آيد * لب تو گفتا : اينك دلت بجان آمد

بديد تا نظر از دور ناردان لبت * بسا كه چشم مرا آب در دهان آمد

نيامد از دو جهان جز رخ تو در نظرم * از آنگهى كه مرا چشم در جهان آمد

2340

ز روشنايى روى تو در شب تاريك * نمىتوان بسر كوى تو نهان آمد

5 - 13

آشكارا نهان كنم تا چند ؟ * دوست مىدارمت به بانگ بلند

دلم از جان نخست دست بشست * بعد از ان ديده بر رخت افگند

عاشقان تو نيك معذورند * زانكه نبود كسى ترا مانند

ديده‌اى كو رخ تو ديده بود * خواه راحت رسان و خواه گزند

2345

اى ملامت‌كنان مرا در عشق ، * گوش من نشنود ازين‌سان پند

گرچه من دور مانده‌ام ز برت * با خيال تو كرده‌ام پيوند

آن چنان در دلى كه پندارى * ناظرم در تو دايم ، اى دلبند

تو كجايى و ما كجا هيهات ! * اى عراقى ، خيال خيره مبند

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15

آن را كه غمت ز در براند * بختش همه در بدر دواند

2350

و آن را كه عنايت تو ره داد * جز بر در تو رهى نداند

و آن را كه قبول عشقت افتاد * جان را بدهد ، غمت ستاند

عاشق كه گذر كند بكويت * جان پيش سگ درت فشاند

( 1 ) همين مضمون را حافظ چنين سروده است : ماجرا كم كن و باز آ كه مردم چشم * خرقه از سر بدر آورد و به شكرانه بسوخت