كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٨٥

غزليات

ترا ، چنان كه تويى ، تا كسيت نشناسد * رخ تو هر نفسى رنگ ديگر آميزد

اگرچه خون عراقى بريزى از ديده * به خاك پاى تو كز عشق تو نپرهيزد

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اگر يك‌بار زلف يار از رخسار برخيزد * هزاران آه مشتاقان ز هر سو زار برخيزد

و گر غمزه‌اش كمين سازد دل از جان دست بفشاند * و گر زلفش برآشوبد ز جان زنهار برخيزد

چو رويش پرده بگشايد كه و صحرا برقص آيد * چو عشقش روى بنمايد خرد ناچار برخيزد

2240

صبا گر از سر زلفش به گورستان برد بويى * ز هر گورى دو صد بيدل ز بوى يار برخيزد

نسيم زلفش ار ناگه بتركستان گذر سازد * هزاران عاشق از سقسين و از بلغار برخيزد

نواى مطرب عشقش اگر در گوش جان آيد * ز كويش دست بفشاند قلندروار برخيزد

چو ياد او شود مونس ز جان اندوه بنشيند * چو اندوهش شود غم خور ز دل تيمار برخيزد

دلا بىعشق او منشين ز جان برخيز و سر در باز * چو عياران مكن كارى كه گرد از كار برخيزد

2245

درين دريا فگن خود را مگر درى بدست آرى * كزين درياى بىپايان گهر بسيار برخيزد

و گر موجيت بربايد ، زهى دولت ، ترا آن به * كه عالم پيش قدر تو چو خدمتگار برخيزد

حجاب ره تويى برخيز و در فتراك عشق آويز * كه بىعشق آن حجاب تو ز ره دشوار برخيزد

عراقى ، هر سحرگاهى برآر از سوز دل آهى * ز خواب اين ديدهء بختت مگر يك‌بار برخيزد

1 - 5 - 12 - 13 - 16

آن را كه چو تو نگار باشد * با خويشتنش چه كار باشد ؟

2250

ناخوش نبود كسى كه او را * يارى چو تو در كنار باشد

ناخوش چو منى بود كه پيوست * دل خسته و جان فگار باشد

مآزار ز من ، اگر بنالم * ماتم زده سوكوار باشد

وان ديده كه او نديد رويت * شايد اگر آشكار باشد

آن‌كس كه جدا فتاد از تو * دور از تو هميشه زار باشد

2255