كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٨٤

غزليات

بخواب در سحرى ، با خيال او گفتم * كه دشمنى همه با دوستدار نتوان كرد

بگوى تا نكند زلف تو پريشانى * كه بيش ازين دل ما بىقرار نتوان كرد

بتيغ غمزهء خونخوار جان مجروحم * هزار بار ، به روزى ، فگار نتوان كرد

دلم كه با غم عشق تو در ميان آيد * بهر گنه ز كنارش كنار نتوان كرد

2220

بدان كه نام وصال تو برده‌ام روزى * بدست هجر مرا جان‌سپار نتوان كرد

بخشم گفت خيالش كه : با سليمانى * براى مورچه‌اى كارزار نتوان كرد

ميان هجر و وصالش گر اختيار دهند * ز هر دو هيچ يكى اختيار نتوان كرد

نه اى چو شاد ، عراقى ، بمير از غم يار * كه زندگانى بىغمگسار نتوان كرد

1 - 12 - 15

بتم از غمزه و ابرو همه تير و كمان سازد * به غمزه خون‌دل ريزد به ابرو كار جان سازد

2225

چو در دام سر زلفش همه عالم گرفتارست * چرا مژگان كند ناوك چرا ابرو كمان سازد ؟

خرابيها كند چشمش كه نتوان كرد در عالم * چه شايد گفت با مستى كه خود را ناتوان سازد ؟

دل و جان همه عالم فداى لعل نوشينش * كه چون جام طرب نوشد دو عالم جرعه‌دان سازد ؟

غلام آن نگارينم كه از رخ مجلس افروزد * لب او از شكر خنده شراب عاشقان سازد

بتى كز حسن در عالم نمىگنجد عجب دارم * كه دايم در دل تنگم چگونه خان و ما نسازد ؟

2230

عراقى ، بگذر از غوغا ، دلى فارغ بدست آور * كه سيمرغ وصال او در آنجا آشيان سازد

1 - 2 - 12 - 15 - 16

چنين كه غمزهء تو خون خلق مىريزد * عجب نباشد اگر رستخيز انگيزد

فتور غمزهء تو صد هزار صف بشكست * كه در ميانه يكى گرد برنمىخيزد

ز چشم جادوى مردافگن شبه رنگت * جهان ، اگر بتواند ، دواسبه بگريزد

2235

فروغ عشق تو تا كى روان من سوزد * فريب چشم تو تا چند خون من ريزد ؟

مرنج ، اگر بسر زلف تو درآويزم * كه غرقه هر چه ببيند درو بياويزد