كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

غزليات

مرا چون نيست از عشقش بجز تيمار و غم روزى * ضرورت مىخورم هر دم غم و تيمار چتوان كرد ؟

عراقى نيك مىخواهد كه فخر عالمى باشد * و ليكن يار مىخواهد كه باشد عار چتوان كرد ؟

1 - 5 - 12 - 13 - 15

از در يار گذر نتوان كرد * رخ سوى يار دگر نتوان كرد

ناگذشته ز سر هر دو جهان * بر سر كوش گذر نتوان كرد

2180

زان چنان رخ ، كه تمناى دلست * صبر ازين بيش مگر نتوان كرد

با چنين ديده ، كه پرخونابست * به چنان روى نظر نتوان كرد

چون حديث لب شيرينش رود * ياد حلوا و شكر نتوان كرد

سخن زلف مشوش بگذار * دل ازين شيفته‌تر نتوان كرد

قصهء درد دل خود چه كنم ؟ * راز خود جمله سمر نتوان كرد

2185

غم او مايهء عيش و طربست * از طرب بيش حذر نتوان كرد

گرچه دل خون شود از تيمارش * غمش از سينه بدر نتوان كرد

ابتلاييست درين راه مرا * كه از آن هيچ خبر نتوان كرد

گفتم : اى دل ، بگذر زين منزل * محنت‌آباد مقر نتوان كرد

گفت : جايى كه عراقى باشد * زود از آنجاى سفر نتوان كرد

1 - 15 - 16 2190

بدين زبان صفت حسن يار نتوان كرد * به طعمهء پشه عنقا شكار نتوان كرد

بگفتگو سخن عشق دوست نتوان گفت * به جست‌وجو طلب وصل يار نتوان كرد

بدان مخسب كه در خواب روى او بينى * خيال او بود آن ، اعتبار نتوان كرد

دو چشم تو ، خود اگر عاشقى ، پرآب بود * بر آب نقش لطيف نگار نتوان كرد

به چشم او رخ او بين ، به ديدهء خفاش * به آفتاب نظر آشكار نتوان كرد