كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

غزليات

چه باشد ار بگذارى كه بگذرم ز درت ؟ * كه بر درت ز سگان صد هزار مىگذرد

مكش كمان جفا بر دلم ، كه تير غمت * خود از نشانهء جان بىشمار مىگذرد

من ارچه دورم از درگهت ، دلم هر دم * بر آستان درت چند بار مىگذرد

2115

ز دل كه مىگذرد بر درت بپرس آخر : * كه آن شكسته برين در چه كار مىگذرد ؟

مكش چو دشمنم ، اى دوست ، ز انتظار ، بيا * كه اين نفس ز جهان دوستدار مىگذرد

بانتظار مكش بيش ازين عراقى را * كه عمر او همه در انتظار مىگذرد

1 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

پشت بر روزگار بايد كرد * روى در روى يار بايد كرد

چون ز رخسار پرده برگيرد * در دمش جان نثار بايد كرد

2120

پيش شمع رخش ، چو پروانه ، * سوختن اختيار بايد كرد

از پى يك نظاره بر در او * سالها انتظار بايد كرد

تا كند يار روى در رويت * دلت آيينه‌وار بايد كرد

تات در بوته‌زار بگدازد * قلب خود را عيار بايد كرد

تا نهد بر سرت عزيزى پاى * خويش ، چون خاك خوار بايد كرد

2125

ور تو خود را ز خاك به دانى * خود ترا سنگسار بايد كرد

تا دهى بوسه بر كف پايش * خويشتن را غبار بايد كرد

دشمنى كت ز دوست وادارد * زودت از وى فرار بايد كرد

ور ز چشمت نهان بود دشمن * پس دو چشمت چهار بايد كرد

دشمن خود تويى ، چو درنگرى * با خودت كارزار بايد كرد

2130

چون عراقى ز دست خود فرياد * هر دمت صد هزار بايد كرد

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

ياد آن شيرين پسر خواهيم كرد * كام جان را پرشكر خواهيم كرد