كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٧٤

غزليات

گويند : نيكوان را نظارگى نبايد * كآنجا كه درد نبود درمان چه كار دارد ؟

آرى ، ولى چو عاشق پوشيد رنگ معشوق * آن دم ميان ايشان دربان چه كار دارد ؟

جايى كه در ميانه معشوق هم نگنجد * مالك چه زحمت آرد ؟ رضوان چه كار دارد ؟

1 - 2 - 3 - 4 - 12 - 15 - 16

خرم تن آن كس كه دل ريش ندارد * و انديشهء يار ستم‌انديش ندارد

2040

گويند رقيبان كه : ندارد سر تو يار * سلطان چه عجب گر سر درويش ندارد ؟

او را چه خبر از من و از حال دل من ؟ * كو ديدهء پرخون و دل ريش ندارد

اين طرفه كه او من شد و من او و ز من يار * بيگانه چنان شد كه سر خويش ندارد

هان ، اى دل خونخوار ، سر محنت خود گير * كان يار سر صحبت ما بيش ندارد

معشوق چو شمشير جفا بركشد ، از خشم * عاشق چه كند گر سر خود پيش ندارد ؟

2045

بيچاره دل ريش عراقى كه هميشه * از نوش لبان بهره بجز نيش ندارد

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

بيا ، كين دل سر هجران ندارد * بجز وصلت دگر درمان ندارد

بوصل خود دلم را شاد گردان * كه خسته طاقت هجران ندارد

بيا ، تا پيش روى تو بميرم * كه بىتو زندگانى آن ندارد

چگونه بىتو بتوان زيست آخر ؟ * كه بىتو زيستن امكان ندارد

2050

بمردم ز انتظار روز وصلت * شب هجران مگر پايان ندارد ؟

بيا ، تا روى خوب تو ببينم * كه مهر از ذره رخ پنهان ندارد

ز من بپذير ، جانا ، نيم‌جانى * اگرچه قيمت چندان ندارد

چه باشد گر فراغت والهى را * چنين سرگشته و حيران ندارد ؟

وصالت تا ز غم خونم نريزد * عراقى را شبى مهمان ندارد