كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

غزليات

1 - 12 - 15 - 16

باز دل از در تو دور افتاد * در كف صد بلا صبور افتاد

نيك نزديك بود بر در تو * تا چه بد كرد كز تو دور افتاد ؟

يا حسد برد دشمن بددل * يا مرا دوستى غيور افتاد

ماتم خويشتن همىدارد * چون مصيبت‌زده ، ز سور افتاد

چون ز خاك در تو سرمه نيافت * ديده‌ام بىضيا و نور افتاد

1825

جان كه يك ذره انده تو بيافت * در طرب‌خانهء سرور افتاد

از بهشت رخ تو بىخبرست * تن كه در آرزوى حور افتاد

چون عراقى نيافت راه به تو * گمرهى گشت و در غرور افتاد

1 - 2 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

عشق شورى در نهاد ما نهاد * جان ما در بوتهء سودا نهاد

گفتگويى در زبان ما فگند * جستجويى در درون ما نهاد

1830

داستان دلبران آغاز كرد * آرزويى در دل شيدا نهاد

رمزى از اسرار باده كشف كرد * راز مستان جمله بر صحرا نهاد

قصهء خوبان به نوعى باز گفت * كآتشى در پير و در برنا نهاد

از خمستان جرعه‌اى بر خاك ريخت * جنبشى در آدم و حوا نهاد

عقل مجنون در كف ليلى سپرد * جان وامق در لب عذرا نهاد

1835

دم بدم در هر لباسى رخ نمود * لحظه لحظه جاى ديگر پا نهاد

چون نبود او را معين خانه‌اى * هر كجا جا ديد ، رخت آنجا نهاد

بر مثال خويشتن حرفى نوشت * نام آن حرف آدم و حوا نهاد

حسن را بر ديدهء خود جلوه داد * منتى بر عاشق شيدا نهاد

هم به چشم خود جمال خود بديد * تهمتى بر چشم نابينا نهاد

1840

يك كرشمه كرد با خود ، آن‌چنانك : * فتنه‌اى در پير و در برنا نهاد