كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

غزليات

و گر با لطف خود گويد : عراقى را بده كامى * كه جان خسته دربازد ، زهى دولت زهى دولت

5 - 12 - 13 - 15 - 16

كى از تو جان غمگينى شود شاد ؟ * كى آخر از فراموشى كنى ياد ؟

1805

نپندارم كه هجرانت گذارد * كه از وصل تو دلتنگى شود شاد

چنين دانم كه حسنت كم نگردد * اگر كمتر كند ناز تو بيداد

ز وصل خود بده كام دل من * كه از بيداد هجر آمد به فرياد

ببخشاى از كرم بر خاكسارى * كه در روى تو عمرش رفت بر باد

نظر كن بر دل اميدوارى * كه بر درگاه تو نوميد افتاد

1810

بجز درگاه تو هر در كه زد دل * عراقى را از ان در هيچ نگشاد

1 - 12 - 15 - 16

هر كرا جام مى بدست افتاد * رند و قلاش و مىپرست افتاد

دل و دين و خرد ز دست بداد * هر كرا جرعه‌اى بدست افتاد

چشم ميگون يار هر كه بديد * ناچشيده شراب ، مست افتاد

وانكه دل بست در سر زلفش * ماهىآسا ، ميان شست افتاد

1815

لشكر عشق باز بيرون تاخت * قلب عشاق را شكست افتاد

عاشقى كز سر جهان برخاست * زود با دوستش نشست افتاد

هر كه پا بر سر جهان ننهاد * همت او عظيم پست افتاد

سر جان و جهان ندارد آنك : * در سرش بادهء الست افتاد

و آنكه از دست خود خلاص نيافت * در ره عشق پاى بست افتاد

1820

هان ، عراقى ، ببر ز هستى خويش * نيستى بهره‌ات ز هست افتاد