كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

غزليات

اى صبا ، گر بگذرى در كوى او * نزد او ما را جزين پيغام نيست :

كاى دلارامى كه جان ما تويى * بىتو ما را يك نفس آرام نيست

1765

هر كسى را هست كامى در جهان * جز لبت ما را مراد و كام نيست

هر كسى را نام معشوقى كه هست * مىبرد ، معشوق ما را نام نيست

تا لب و چشم تو ما را مست كرد * نقل ما جز شكر و بادام نيست

تا دل ما در سر زلف تو شد * كار ما جز با كمند و دام نيست

نيك بختى را كه در هر دو جهان * دوستى چون تست دشمن كام نيست

1770

با عراقى دوستى آغاز كن * گرچه او در خورد اين انعام نيست

1 - 5 - 13 - 15 - 16

دل ، كه دايم عشق مىورزيد رفت * گفتمش : جانا مرو ، نشنيد رفت

هر كجا بوى دلارامى شنيد * يا رخ خوب‌نگارى ديد رفت

هر كجا شكرلبى دشنام داد * يا نگارى زير لب خنديد رفت

در سر زلف بتان شد عاقبت * در كنار مهوشى غلتيد رفت

1775

دل چو آرام دل خود بازيافت * يك نفس با من نياراميد رفت

چون لب و دندان دلدارم بديد * در سر آن لعل و مرواريد رفت

دل ز جان و تن كنون دل برگرفت * از بد و نيك جهان ببريد رفت

عشق مىورزيد دايم ، لاجرم * در سر چيزى كه مىورزيد رفت

باز كى يابم دل گم‌گشته را ؟ * دل كه در زلف بتان پيچيد رفت

1780

بر سر جان و جهان چندين ملرز * آنكه شايستى بد و لرزيد رفت

اى عراقى ، چند زين فرياد و سوز ؟ * دلبرت يارى دگر بگزيد رفت

1 - 5 - 12 - 13 - 15

آه ! به يك‌بارگى يار كم ما گرفت ! * چون دل ما تنگ ديد خانه دگر جا گرفت

بر دل ما گه گهى ، داشت خيالى گذر * نيز خيالش كنون ترك دل ما گرفت