كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

غزليات

كدام دشمن بدگو ميان ما افتاد ؟ * كه اوفتاد جدايى ميان ما اى دوست

بگفت دشمن بدگو ز دوستان مگسل * بر غم دشمن شاد از درم درآ اى دوست

1705

از آن نفس كه جدا گشتى از من بيدل * فتاده‌ام به كف محنت و بلا اى دوست

ز دار ضرب توام سكه بر وجود زده * مرا بر آتش محنت ميازما اى دوست

چو از زيان منت هيچ‌گونه سودى نيست * مخواه بيش زيان من گدا اى دوست

ز لطف گرد دل بىغمان بسى گشتى * دمى بگرد دل پرغمان برآ اى دوست

ز شادى همه عالم شدست بيگانه * دلم كه باغم تو گشت آشنا اى دوست

1710

ز روى لطف و كرم شاد كن به روى خودم * كه كرد بار غمت پشت من دو تا اى دوست

ز همرهى عراقى ز راه واماندم * ز لطف بر در خويشم رهى نما اى دوست

1 - 2 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15

كى ببينم چهرهء زيباى دوست ؟ * كى ببويم لعل شكرخاى دوست ؟

كى درآويزم به دام زلف يار ؟ * كى نهم يك لحظه سر بر پاى دوست ؟

كى برافشانم به روى دوست جان ؟ * كى بگيرم زلف مشك‌آساى دوست ؟

1715

اين چنين پيدا ز ما پنهان چراست ؟ * طلعت خوب جهان‌پيماى دوست

همچو چشم دوست بيمارم ، كجاست * شكرى زان لعل جان‌افزاى دوست ؟

در دل تنگم نمىگنجد جهان * خود نگنجد دشمن اندر جاى دوست

دشمنم گويد كه : ترك دوست گير * من بر غم دشمنان جوياى دوست

چون عراقى ، واله و شيدا شدى * دشمن ار ديدى رخ زيباى دوست

1720 2 - 5 - 12 - 13 - 15

يك‌لحظه ديدن رخ جانانم آرزوست * يكدم وصال آن مه خوبانم آرزوست

در خلوتى چنان ، كه نگنجد كسى در آن * يك‌بار خلوت خوش جانانم آرزوست

من رفته از ميانه و او در كنار من * با آن نگار عيش بدين‌سانم آرزوست