كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

غزليات

ديريست كه بر در قبولست * بيچاره دلم ، كه نيك خوارست

نوميد چگونه باز گردد ؟ * از درگهت ، آن كاميدوارست

ناخورده دلم شراب وصلت * از دردى هجر در خمارست

مگذار بكام دشمن ، اى دوست * بيچاره مرا ، كه دوستدارست

رسواش مكن بكام دشمن * كو خود ز رخ تو شرمسارست

1630

خرم دل آن‌كسىكه ، او را * اندوه و غم تو غم‌گسارست

ياديش ازين و آن نيايد * آن را كه ، چو تو نگار ، يارست

كار آن دارد ، كه بر در تو * هر لحظه و هر دميش بارست

نى آنكه هميشه چون عراقى * بر خاك درت چو خاك خوارست

5 - 13

دل ، چو در دام عشق منظورست * ديده را جرم نيست ، معذورست

1635

ناظرم در رخت به ديدهء دل * گرچه از چشم ظاهرم دورست

از شراب الست روز وصال * دل مستم هنوز مخمورست

دست ازين عاشقى نمىدارد * دايم از يار اگرچه مهجورست

حال آشفته بر رخش فاشست * شعله و نار پرتو نورست

حكم دارى بهر چه فرمايى * كه عراقى مطيع و مامورست

1640 1 - 2 - 4 - 5 - 13

ساز طرب عشق كه داند كه چه سازست ؟ * كز زخمهء آن نه فلك اندر تك و تازست « 1 »

آورد به يك زخمه ، جهان را همه ، در رقص * خود جان و جهان نغمهء آن پرده‌نوازست

عالم چو صداييست ازين پرده ، كه داند * كين راه چه پرده است و درين پرده چه رازست ؟

رازيست درين پرده ، گر آن را بشناسى * دانى كه حقيقت ز چه دربند مجازست ؟

( 1 ) رجوع كنيد به صحيفهء 56 مقدمهء ديوان