كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

غزليات

1570

وصل چو تو پادشه كى به گدايى رسد ؟ * جستن وصلت مرا مايهء نادانى است

خيز ، دلا ، وصل جو ، ترك عراقى بگو * دوست مدارش ، كه او دشمن پنهانى است

1 - 2 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

ز خواب نرگس مست تو سر گران برخاست * خروش و ولوله از جان عاشقان برخاست

چه سحر كرد ندانم دو چشم جادوى تو ؟ * كه از نظارگيان ناله و فغان برخاست

به تير غمزه ، ازين بيش ، خون خلق مريز * كه رستخيز به يك‌باره از جهان برخاست

1575

بدين صفت كه تو آغاز كرده‌اى خونريز * چه سيل خواهد ازين تيره خاكدان برخاست !

بيا و آب رخ از تشنگان دريغ مدار * طريق مردمى آخر نه از جهان برخاست ؟

چنين كه كه من ز فراق تو سر برآمده‌ام * گرم تو دست نگيرى كجا توان برخاست ؟

تو در كنار من آ ، تا من از ميان بروم * كه هر كجا كه برآيد يقين گمان برخاست

ببوى آنكه به دامان تو درآويزد * دل من از سر جان آستين فشان برخاست

1580

عراقى از دل و جان آن زمان اميد بريد * كه چشم مست تو از خواب سرگران برخاست

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

ناگه از ميكده فغان برخاست * ناله از جان عاشقان برخاست

شر و شورى فتاد در عالم * هاىوهويى ازين و آن برخاست

جامى از ميكده روان كردند * در پيش صد روان ، روان برخاست

جرعه‌اى ريختند بر سر خاك * شور و غوغا ز جرعه‌دان برخاست

1585

جرعه با خاك در حديث آمد * گفت و گويى از آن ميان برخاست

سخن جرعه عاشقى بشنيد * نعره زد و ز سر جهان برخاست

بخت من ، چون شنيد آن نعره * سبك از خواب ، سرگران برخاست

گشت بيدار چشم دل ، چو مرا * عالم از پيش جسم و جان برخاست

خواستم تا ز خواب برخيزم * بنگرم كز چه اين فغان برخاست ؟