كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

غزليات

شمايل تو بديدم ز قامت شمشاد * ازين سپس كشش من همه سوى بالاست

شگفت نيست كه دربند زلف تست دلم * كه هر كجا كه دلى هست اندر آن سوداست

به غمزه گر نر بودى دل همه عالم * ز عشق تو دل جمله جهان چرا شيداست ؟

1535

و گر جمال تو با عاشقان كرشمه نكرد * ز بهر چه شر و آشوب از جهان برخاست ؟

ور از جهان سخن سر تو برون افتاد * سزد ، كه راز نگه‌داشتن نه كار صداست

نديد چشم عراقى ترا ، چنان كه تويى * از آن كه در نظرش جمله كائنات هباست

1 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

شورى ز شراب‌خانه برخاست * برخاست غريوى از چپ و راست

تا چشم بتم چه فتنه انگيخت ؟ * كز هر طرفى هزار غوغاست

1540

تا جام لبش كدام مى داد ؟ * كز جرعه‌ش هر كه هست شيداست

ساقى ، قدحى ، كه مست عشقم * و آن باده هنوز در سر ماست

آن نعرهء شور همچنان هست * و آن شيفتگى هنوز برجاست

كارم ، كه چو زلف تست درهم ، * بىقامت تو نمىشود راست

مقصود تويى مرا ز هستى * كز جام غرض مى مصفاست

1545

آيينهء روى تست جانم * عكس رخ تو درو هويداست

پنهان چه شوى ؟ كه عكس رويت * در جام جهان‌نماى پيداست

گل رنگ رخ تو دارد ، ار نه * رنك رخش از پى چه زيباست ؟

ور سرو نه قامت تو ديدست * او را كشش از چه سوى بالاست ؟

باغيست جهان ، ز عكس رويت * خرم دل آن كه در تماشاست

1550

در باغ همه رخ تو بيند * از هر ورق گل ، آن كه بيناست

از عكس رخت دل عراقى * گلزار و بهار و باغ و صحراست