كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

غزليات

در سايهء زلف او بياسود * وز نيك و بد زمانه وارست

چو ديد شعاع روى خوبش * در حال ز سايه رخت بربست

در سايه مجو دل عراقى * كان ذره به آفتاب پيوست

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

از پرده برون آمد ساقى ، قدحى در دست * هم پرده ما بدريد ، هم توبهء ما بشكست

1515

بنمود رخ زيبا ، گشتيم همه شيدا * چون هيچ نماند از ما آمد بر ما بنشست

زلفش گرهى بگشاد بند از دل ما برخاست * جان دل ز جهان برداشت وندر سر زلفش بست

در دام سر زلفش مانديم همه حيران * وز جام مى لعلش گشتيم همه سرمست

از دست بشد چون دل در طرهء او زد چنگ * غرقه زند از حيرت در هر چه بيابد دست

چون سلسلهء زلفش بند دل حيران شد * آزاد شد از عالم وز هستى ما وارست

1520

دل در سر زلفش شد ، از طره طلب كردم * گفتا كه : لب او خوش ، اينك سر ما پيوست

با يار خوشى بنشست دل كز سر جان برخاست * با جان و جهان پيوست دل كز دو جهان بگسست

از غمزهء روى او گه مستم و گه هشيار * وز طرهء لعل او گه نيستم و گه هست

مىخواستم از اسرار اظهار كنم حرفى * ز اغيار نترسيدم گفتم سخن سربست

1 - 2 - 4 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

دواسبه پيك نظر مىدوانم از چپ و راست * بجست و جوى نگارى ، كه نور ديدهء ماست

1525

مرا ، كه جز رخ او در نظر نمىآيد * دو ديده از هوس روى او پرآب چراست ؟

چو غرق آب حياتم چه آب مىجويم ؟ * چو با منست نگارم چه مىدوم چپ و راست ؟

نگاه كردم و در خود همه ترا ديدم * نظر چنين نكند آن كه او به خود بيناست

بنور طلعت تو يافتم وجود ترا * به آفتاب توان ديد كآفتاب كجاست ؟

ز روى روشن هر ذره شد مرا روشن * كه آفتاب رخت در همه جهان پيداست

1530

به قامت خوش خوبان نگاه مىكردم * لباس حسن تو ديدم به قد هر يك راست