كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

غزليات

سپاه عشق تو از گوشه‌اى كمين بگشود * هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

حديث حسن تو ، هرجا كه در ميان آمد * ز ذوق ، هر كه دلى داشت ، در ميان انداخت

قبول تو همه كس را بر آشيان جا كرد * مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت ؟

1495

چو در سماع عراقى حديث دوست شنيد * بجاى خرقه بقوال جان توان انداخت

1 - 2 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

عراقى بار ديگر توبه بشكست * ز جام عشق شد شيدا و سرمست

پريشان سر زلف بتان شد * خراب چشم خوبانست پيوست

چه خوش باشد خرابى در خرابات ! * گرفته زلف يار و رفته از دست

ز سوداى پرىرويان عجب نيست * اگر ديوانه‌اى زنجير بگسست

1500

بگرد زلف مهرويان همىگشت * چو ماهى ناگهان افتاد درشست

به پيران‌سر ، دل و دين داد بر باد * ز خود فارغ شد و از جمله وارست

سحرگه از سر سجاده برخاست * ببوى جرعه‌اى زنار بربست

ز بند نام و ننگ آنگه شد آزاد * كه دل را در سر زلف بتان بست

بيفشاند آستين بر هر دو عالم * قلندروار در ميخانه بنشست

1505

لب ساقى صلاى بوسه درداد * عراقى توبهء سىساله بشكست

1 - 3 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

ساقى قدحى شراب در دست * آمد ز شراب‌خانه سرمست

آن توبهء نادرست ما را * همچون سر زلف خويش بشكست

از مجلسيان خروش برخاست * كان فتنهء روزگار بنشست

ماييم كنون و نيم‌جانى * و آن نيز نهاده بر كف دست

1510

آن دل ، كه ازو خبر نداريم * هم در سر زلف اوست گر هست

ديوانهء روى اوست دايم * آشفتهء موى اوست پيوست