كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

غزليات

از عراقى دوش پرسيدم كه : چونست حال تو ؟ * گفت : چون باشد كسى كز دوستان باشد جدا ؟

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

اين حادثه بين كه زاد ما را * وين واقعه كاوفتاد ما را

1420

آن يار ، كه در ميان جانست * بر گوشهء دل نهاد ما را

در خانهء ما نمىنهد پاى * از دست مگر بداد ما را ؟

روزى بسلام يا پيامى * آن يار نكرد ياد ما را

دانست كه در غميم بىاو * از لطف نكرد شاد ما را

بر ما در لطف خود فروبست * وز هجر درى گشاد ما را

1425

خود مادر روزگار گويى * كز بهر فراق زاد ما را

اى كاش نزادى ، اى عراقى ، * كز تست همه فساد ما را

1 - 5 - 12 - 13 - 15 - 16

كشيدم رنج بسيارى دريغا * بكام من نشد كارى دريغا

بعالم ، در كه ديدم باز كردم * نديدم روى دلدارى دريغا

شدم نوميد كندر چشم اميد * نيامد خوب‌رخسارى دريغا

1430

نديدم هيچ گلزارى بعالم * كه در چشمم نزد خارى دريغا

مرا ياريست كز من ياد نارد * كه دل دارد چنين يارى ؟ دريغا

دل بيمار من بيند نپرسد * كه چون شد حال بيمارى ؟ دريغا

شدم صد بار بر درگاه وصلش * ندادم بار يك بارى دريغا

ز اندوه فراقش بر دل من * رسد هر لحظه تيمارى دريغا

1435

بسر شد روزگارم بىرخ تو * نماند از عمر بسيارى دريغا

نپرسد از عراقى ، تا نه بس ماند * جهان گويد كه : مرد ، آرى دريغا