كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٤١
غزليات
غزليات
غزليات
5 - 12 - 13 - 15
هر سحر صد ناله و زارى كنم پيش صبا * تا ز من پيغامى آرد بر سر كوى شما
باد مىپيمايم و بر باد عمرى مىدهم * ورنه بر خاك در تو ره كجا يابد صبا ؟
چون ندارم همدمى ، با باد مىگويم سخن * چون نيابم مرهمى ، از باد مىجويم شفا
1405
آتش دل چون نمىگردد به آب ديده كم * مىدمم بادى بر آتش ، تا بتر سوزد مرا
تا مگر خاكسترى گردم به بادى برشوم * وارهم زين تنگناى محنت‌آباد بلا
مردن و خاكى شدن بهتر كه با تو زيستن * سوختن خوش‌تر بسى كز روى تو گردم جدا
خود ندارد بىرخ تو زندگانى قيمتى * زندگانى بىرخ تو مرگ باشد با عنا
5 - 12 - 13
اى مرا يك‌بارگى از خويشتن كرده جدا * گر بد آن شادى كه دور از تو بميرم مرحبا
1410
دل ز غم رنجور و تو فارغ ازو وز حال او * بازپرس آخر كه : چون شد حال آن بيمار ما ؟
شب خيالت گفت با جانم كه : چون شد حال دل ؟ * نعره زد جانم كه : اى مسكين ، بقا بادا ترا
دوستان را زار كشتى ز آرزوى روى خود * در طريق دوستى آخر كجا باشد روا ؟
بود دل را با تو آخر آشنايى پيش ازين * اين كند هرگز ؟ كه كرد اين آشنا با آشنا ؟
همچنان در خاك و خون غلتانش بايد جان سپرد * خسته‌اى كاميد دارد از نكورويان وفا
1415
روز و شب خونابه‌اش بايد فشاندن بر درت * ديده‌اى كز خاك درگاه تو جويد توتيا
دل برفت از دست وز تيمار تو خون شد جگر * نيم‌جانى ماند و آن هم ناتوانى ، گو برآ