كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

ترجيعات 9

1355

مستم كن ، آن‌چنان‌كه در حال * از هستى خود كنم فراموش

ور خود سوى من كنى نگاهى * بىباده شوم خراب و مدهوش

سرمست شوم چو چشم ساقى * گر هيچ بيابم از لبت نوش

كى بو كه ز لطف دلنوازت * گيرم همه كام دل در آغوش ؟

دارد چو بلطف دلبرم چشم * مىدار تو هم به حال او گوش

1360

مكذار برهنه‌ام ز لطفت * در من تو ز مهر جامه‌اى پوش

چون نيست مرا كسى خريدار * مولاى توام ، تو نيز مفروش

ديگ دل من ، كه نيز خامست * بر آتش شوق سرزند جوش

در صومعه حشمتت نديدم * اكنون شب و روز بر سر دوش

در ميكده مىكشم سبويى * باشد كه بيابم از تو بويى

ساقى ، بده آب آتش افروز * چون سوختيم تمام‌تر سوز

1365

اين آتش من به آب بنشان * وز آب من آتشى برافروز

مى ده ، كه ز بادهء شبانه * در سر بودم خمار امروز

در ساغر دل شراب افگن * كز پرتو آن شود شبم روز

گفتى كه : بنال زار هر شب * ماتم زده را تو نوحه ماموز

چون با من خسته مىنسازى * چه سود ز نالهء من و سوز ؟

1370

دل را ز تو تا شكيب افتاد * بر لشكر غم نگشت پيروز

بخشاى برين دل جگر خوار * رحم آر بدين تن غم‌اندوز

من مىشكنم ، تو باز مىبند * من مىدرم ، از كرم تو مىدوز

از توبه و زهد توبه كردم * اينك چو قلندران شب و روز

در ميكده مىكشم سبويى * باشد كه بيابم از تو بويى

ساقى ، سر درد سر ندارم * بشكن بنسيم مى خمارم