كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

ترجيعات 9

بگشاى لبت به خنده ، بنماى * از لعل ، تو گوهر شب‌افروز

زنهار ! از آن دو چشم مستت * فرياد ! از آن دو زلف كين‌توز

چون زلف ، تو كج مباز با ما * از قد تو راستى بياموز

1285

ساقى بده ، آن مى طرب را * بستان ز من اين دل غم‌اندوز

آن رفت كه رفتمى به مسجد * اكنون چو قلندران شب و روز

در ميكده مىكشم سبويى * باشد كه بيابم از تو بويى

اى مطرب عشق ، ساز بنواز * كان يار نشد هنوز دمساز

دشنام دهد بجاى بوسه * و آن نيز به صد كرشمه و ناز

پنهان چه زنم نواى عشقش ؟ * كز پرده برون فتاده اين راز

1290

درپاش كسى كه سر نيفگند * چون طرهء او نشد سرافراز

دربند خودم ، بيار ساقى * آن مى كه رهاندم ز خود باز

عمريست كز آرزوى آن مى * چون جام بمانده‌ام دهن‌باز

گفتى كه : بجوى تا بيابى * اينك طلب تو كردم آغاز

در ميكده مىكشم سبويى * باشد كه بيابم از تو بويى

ساقى ، بده آب زندگانى * اكسير حيات جاودانى

1295

مى ده ، كه نمىشود ميسر * بىآب حيات زندگانى

هم خضر خجل ، هم آب حيوان * چون از خط و لب شكرفشانى

گوشم چو صدف شود گهر چين * زان دم كه ز لعل در چكانى

شمشير مكش بكشتن ما * كز ناز و كرشمه درنمانى « 1 »

هر لحظه كرشمه‌اى دگر كن * بفريب مرا ، چنان كه دانى

1300

در آرزوى لب تو بودم * چون دست نداد كامرانى

( 1 ) در 9 ازين ببعد نوشته شده است .