كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

ترجيعات 9

يا رب ، آن لعل شكرين چه خوشست ؟ * يا رب ، آن روى نازنين چه خوشست ؟

1145

با لبش ذوق هم‌نفس چه نكوست ؟ * با رخش حسن هم قرين چه خوشست ؟

از خط عنبرين او خواندن * سخن لعل شكرين چه خوشست ؟

ور ز من باورت نمىافتد * بوسه زن بر لبش ، ببين چه خوشست

مهر جانان به چشم جان بنگر * در ميان گمان يقين چه خوشست

من ز خود گشته غايب ، او حاضر * عشق با يار همچنين چه خوشست !

1150

آنكه اندر جهان نمىگنجد * در ميان دل حزين چه خوشست

تا فشاند بر آستان درش * عاشقى جان در آستين چه خوشست

در جهان غير او نمىبينم * دلم امروز هم برين چه خوشست

كه همه اوست هر چه هست يقين * جان و جانان و دلبر و دل و دين

بيدلى را ، كه عشق بنوازد * جان او جلوه‌گاه خود سازد

دل او را ز غم بجان آرد * تن او را ز غصه بگدازد

1155

به خودش آن‌چنان كند مشغول * كه بمعشوق هم نپردازد

چون كند خانه خالى از اغيار * آن گهى عشق با خود آغازد

زلف خود را برخ بيارايد * روى خود را بحسن بترازد

بر لب خويش بوسها شمرد * با رخ خويش عشقها بازد

چون درون را همه فروگيرد * ناگهى از درون برون تازد

1160

با عراقى كرشمه‌اى بكند * دل او را بلطف بنوازد

تا به مستى ز خويشتن برود * بجهان اين سخن دراندازد

كه همه اوست هر چه هست يقين * جان و جانان و دلبر و دل و دين