كليات ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

ترجيعات 9

1090

غرق آبيم و آب مىجوييم * در وصاليم و بىخبر ز وصال

آفتاب اندرون خانه و ما * در بدر مىرويم ، ذره مثال

گنج در آستين و مىگرديم * گرد هر كوى بهر يك مثقال

چند گرديم خيره گرد جهان ؟ * چند باشيم اسير ظن و خيال ؟

درده ، اى ساقى ، از لبت جامى * كز نهاد خودم گرفت ملال

1095

آفتابى ز روى خود بنماى * تا چو سايه رخ آورم بزوال

تا ابد با ازل قرين گردد * دى و فرداى ما شود همه حال

در چنين حال شايد ار گويم * گرچه باشد به نزد عقل محال

كه همه اوست هر چه هست يقين * جان و جانان و دلبر و دل و دين

اى به تو روز و شب جهان روشن * بىرخت چشم عاشقان روشن

1100

بحديث تو كام دل شيرين * بجمال تو چشم جان روشن

شد بنور جمال روشن تو * عالم تيره ناگهان روشن

آفتاب رخ جهانگيرت * مىكند دم بدم جهان روشن

ز ابتدا عالم از تو روشن شد * كز يقين مىشود گمان روشن

مىنمايد ز روى هر ذره * آفتاب رخت عيان روشن

كى توان كرد در خم زلفت * خويشتن را ز خود نهان روشن ؟

1105

اى دل تيره ، گر نگشت ترا * سر توحيد اين بيان روشن

اندر آيينهء جهان بنگر * تا ببينى همان زمان روشن

كه همه هست هر چه هست يقين * جان و جانان و دلبر و دل و دين

مطرب عشق مىنوازد ساز * عاشقى كو ؟ كه بشنود آواز

هر نفس پرده‌اى دگر سازد * هر زمان زخمه‌اى كند آغاز

همه عالم صداى نغمهء اوست * كه شنيد اين چنين صداى دراز ؟