فرخ نامه ( دائرة المعارف علوم و فنون و عقايد ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١
روباه
كه سپيد باشد از خشكى .
و اگر به خورد كودكى دهند خردمند گردد و بدخويى از او بشود .
و حكيمان گفته‌اند كه سرگين سگ به هر دردى كه نهند سود دارد .
و اگر دندان نيش سگ و گوش روباه از گوش خود بياويزند هيچ سگ برو بانگ نكند .
پوست : اگر بر پوست سگ نشيند خداوند صرع را سود دهد ، و سگ سياه بايد .
بول : اگر بول سگ به ران بندند و جماع كنند شهوت بسيار خيزد .
شش : اگر شش سگ به خورد كسى دهند كه سگ او را گزيده باشد سود دارد .
دنب : اگر دنب او بسوزند و خاكسترش بر ريش تر كنند سود دارد .
مغز : اگر مغز استخوان سگ مرده بر خوك نهند كه بر گردن بود سود دارد .
شير : شير سگ به هر كجا مالند موى ببرد .
شير سگ با انگبين زنى را دهند كه كودك در شكمش مرده باشد بيرون آيد .
جاوشير « 1 » با شير سگ يا با شير زن بگذارند و كودك را دهند كه صرع دارد سود كند .
ناف : ناف سگ با كودك خرد دارند ، هرگز درد دندانش نباشد .
ناردى « 2 » : هر كه ناردى از گوش چپ سگ بردارد و با خود دارد تبها را / 60 / سود دارد .
چشم : اگر چشم سگ ازرق يا سپيد بگيرند و بسايند با سنگ مغناطيس و در چشم كشند پس از نماز شام ، آن كس در شب همچنان بيند كه در روز .
و اگر چشم سگ بگيرند و در پوستى كنند و دفن كنند در خانه يا در ديوارى از بيرون آن خانه ، آن خانه خراب شود و به هيچ‌گونه آبادانى نپذيرد تا آن باشد .
روباه
روباه
هيچ جانورى به حيلت روباه نباشد .
و ازو بوى ناخوش آيد پيوسته .
اگر بادام تلخ بكوبند و بر گوشت بركنند و روباه بخورد بيهوش شود .
و اندرو خاصيتهاست .
شكنبه : هر كه را درد پشت باشد شكنبهء روباه بريان كند و بخورد درد بنشاند .
( 1 ) . م : جواشير . ( 2 ) . اصل : فاردى .